Homo erectus homo sapiens ontmoeting

Een schedel van Homo erectus, afkomstig van een andere vindplaats. 

Pixabay

Kwamen Homo erectus en moderne mens elkaar tegen op Java?

Homo erectus, een voorouder van ons, Homo sapiens, liep veel langer over de planeet rond dan tot nu toe werd gedacht. Iets meer dan 100.000 jaar geleden kwam Homo erectus nog voor op het Indonesische eiland Java.

Nederlandse ontdekking verder onderzocht Al de jaren 30 ontdekten Nederlandse archeologen aan de oevers van de Ngandong-rivier resten van de voorouders van de mens. Nu zijn die fossielen uitvoerig onderzocht door een internationaal team onderzoekers.

Uit dat onderzoek bleek dat de twaalf stukken bot van Homo erectus die toen gevonden werden, de jongste resten van Homo erectus zijn die ooit bekend zijn. De resten blijken tussen de 108.000 en 117.000 jaar oud te zijn. En dat is een opmerkelijke vondst. In die tijd leefde de moderne mens ook al. Dat levert de vraag op of Homo erectus en Homo sapiens elkaar ooit hebben ontmoet.

Hebben Homo erectus en Homo sapiens elkaar ontmoet?

Dat is voor de archeologen echter moeilijk vast te stellen. Bij veel van dit soort vondsten, is onderzoek, zoals koolstofonderzoek, naar de fossielen zelf gebruikelijk, maar dat leverde weinig resultaat. Daarom werd ook de omgeving van de vondst beter onderzocht. Op basis daarvan konden de archeologen de leeftijd van de fossielen beter inschatten, maar uitsluitsel over mogelijke ontmoetingen, gaven de gegevens niet.

Op basis van bekende gegevens lijkt het onwaarschijnlijk dat Homo erectus en Homo sapiens elkaar ergens in de buurt van de Ngandong-rivier hebben ontmoet. Homo sapiens kwam waarschijnlijk pas 65.000 jaar na het uitsterven van Homo erectus in het gebied aan.

Genetische overlap

Genetische overlap tussen de twee soorten is er wel. Waarschijnlijk hebben de Denisova-mens en Homo erectus elkaar wel op Java ontmoet. Dat zou ook zomaar kunnen betekenen dat er DNA van Homo erectus in sommige exemplaren van Homo sapiens terug te vinden is.

Het onderzoek werd uitgevoerd door de University of Queensland en is gepubliceerd in Nature.

Meer lezen